สุดยอดสีผึ้งตำรามหาเสน่ห์
“สีผึ้งมหาเสน่ห์” เป็นเครื่องรางของขลังสายเมตตามหานิยมที่อยู่คู่กับสังคมไทยมาอย่างยาวนาน มีวิวัฒนาการจากการใช้วัตถุดิบธรรมชาติผสมผสานกับความเชื่อทางไสยศาสตร์และพุทธคุณ โดยมีรายละเอียดที่มาและวิวัฒนาการดังนี้
1. จุดเริ่มต้น: ยุคโบราณและวัตถุดิบจากธรรมชาติ
ในสมัยก่อน สีผึ้งไม่ได้เริ่มต้นจากการเป็นของขลังเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากการนำ “ขี้ผึ้งแท้” มาหุงเพื่อใช้ทาริมฝีปากกันปากแตกแห้ง ต่อมาครูบาอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมได้นำมาผนวกกับความเชื่อเรื่อง “ว่านยา” และ “ผงพุทธคุณ”
• มวลสารหลัก: ขี้ผึ้งจากรังผึ้งหลวงที่เกาะบนต้นไม้ที่เป็นมงคล เช่น ต้นรัก หรือต้นมะยม…
• น้ำมันสกัด: ใช้น้ำมันมะพร้าว หรือน้ำมันจันทน์เป็นตัวประสาน
• ว่านมหาเสน่ห์: การเคี่ยวจะใส่หัวว่านที่มีคุณทางเมตตา เช่น ว่านดอกทอง, ว่านจูงนาง, ว่านเสน่ห์จันทร์ขาว เป็นต้น
2. พิธีกรรมการหุง: หัวใจสำคัญของตำรา
ตำราโบราณให้ความสำคัญกับ “ฤกษ์ยาม” และ “สถานที่” อย่างมาก เพื่อให้สีผึ้งมีพุทธคุณสูงสุด
ฤกษ์การหุง: มักเลือกวันจันทร์ (วันแห่งเสน่ห์) หรือวันเพ็ญเดือน 12 ที่มีกำลังทางเมตตาสูง
• การตั้งเตา: ต้องทำกลางแจ้ง หรือในพระอุโบสถ โดยใช้ไม้ฟืนที่เป็นไม้มงคล เช่น ไม้มะยม (คนนิยม) หรือไม้รัก (คนรัก)
• การบริกรรมคาถา: ระหว่างที่เคี่ยวสีผึ้ง พระเกจิหรืออาจารย์ผู้ทำพิธีจะต้องสวดคาถา “เมตตามหานิยม” หรือ “นะหน้าทอง” ตลอดเวลาจนกว่าสีผึ้งจะงวดได้ที่
3. ยุคทองของสีผึ้งมหาเสน่ห์ (เกจิอาจารย์ชื่อดังต่างๆ)
ในช่วงกึ่งพุทธกาล มีพระเกจิอาจารย์หลายท่านที่ทำให้ตำราสีผึ้งโด่งดังไปทั่วประเทศ เช่น:
• หลวงปู่ทิม วัดละหารไร่: เจ้าของตำราสีผึ้งผสมผงพรายกุมารที่ขึ้นชื่อเรื่องความแรงและเร็ว
• หลวงพ่อทาบ วัดกระบกขึ้นผึ้ง: ผู้สร้าง “สีผึ้งเขียวมรกต” อันเป็นตำนานที่ว่ากันว่า “เพียงแค่สะกิดนิดเดียวก็หลงจนลืมบ้าน”
• หลวงปู่หงษ์ พรหมปัญโญ: เน้นการหุงสีผึ้งด้วยวิชาสายเขมรโบราณ เน้นเมตตาค้าขายและการเจรจา
4. การปรับตัวสู่ยุคปัจจุบัน
ปัจจุบันสีผึ้งไม่ได้จำกัดอยู่แค่การทาปากแบบเดิม แต่มีการพัฒนาไปตามยุคสมัย:
• รูปแบบ: มีทั้งแบบตลับคลาสสิก, แบบแท่งลิปสติกเพื่อให้พกพาง่าย, หรือบรรจุในหลอดตะกรุด
• การใช้งาน: ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่เน้นไปที่ “การเจรจาธุรกิจ” การเข้าหาผู้ใหญ่ หรือเจรจาค้าขาย
• ส่วนผสมสมัยใหม่: มีการผสมน้ำมันหอมระเหย เพื่อให้มีกลิ่นหอมชวนหลงใหลมากขึ้น แต่ยังคงมวลสารศักดิ์สิทธิ์ตามตำราเดิมไว้
